شد ، فاصله‌اش با حضرت حق جل و علا كم مىشود و اين در واقع همان وصل است . ( عطش ، ص 28 ، 1384 ) اصول عملى سنت سلوكى دعا و نيايش انسان سالك در معركه عشقبازى نظام هستى كه در محضر جانان با عشوه‌گرى مىخرامد ، به عنوان مظهرى اتم و اكمل براى حقتعالى كه تاج جانشينى او را به سر افكنده است مورد عنايت ويژه‌ى و لطف خاص دلبر دلبران قرار گرفته و به او اين ندا آمده كه ادعونى استجب لكم ( غافر / 60 ) مرا بخوان تا اجابتت نمايم و بار ديگر اميد او را بيشتر نموده كه من با تو نزديك بوده و نيايش و راز و نياز عاشقانه‌ى تو را شنيده و به بارگاه قدسى خودم راه خواهم داد كه اين ندا بيانگر اين جلوه‌گرى است كه و « اذا سألك عبادى عنّى فانى قريب اجيب دعوة الدّاعِ اذا دعانِ » . . . ( بقره / 186 ) . سالكى كه در عالم كثرت در سايه لطف حضرت حق سبحان به سلوك مشغول است ممكن است كه غفلت شامل حال او شود به همين خاطر يگانه چيزى كه او را از اين گمراهى جانها رهايى ميبخشد توجه خاشعانه و زمزمه‌ى عارفانه با محبوب است و در اين سير حبّى بايد يكسرى از اصول عملى رعايت شود تا سالك به وصول رسيده و تمامى كثرات در بارگاه قدس ربوبى به كنارى رفته و قدرت نمايش و جلوه‌گرى نداشته باشند . پيرو مطالب مذكور و با دقت در حالات سلوكى آيت الله قاضى رحمه الله در سنت دعا و مناجات در مرحله عمل ، چند اصل عملى به عنوان چراغ راه سلوك عملى ايشان به چشم مىخورد . نخست حشر هميشگى با دعا و مناجات ، دوم شريعت محورى ، سوم محاسبه و مراقبه‌ى نفس . الف ) حشر دائمى با دعا و مناجات دعا و نيايش براى سالك همچون آب براى ماهى است كه بايد فضاى زندگى سلوكى خود را با ياد و نجوى و راز و نياز عاشقانه با محبوب سپرى كند و اين زمزمه‌ى هميشگى مناجات در او ، توجه قلبى كه از عناصر اصلى در سلوك است را در او ايجاد كرده و هميشه حقتعالى را همنشين خود مىبيند و لذت انس دائمى با ذات اقدس إله را در سراسر وجودش احساس كرده به طورى كه غير محبوب ، او را راضى نكرده و هر چه بويى از دلبر جانان داشته باشد انيسانه با او حشر حبّى پيدا خواهد كرد . عشق و محبت به معشوق حقيقى را ميتوان